YA SABIR! Sabret Gönül Bir Gün Olur Bu Hasret Biter...

Ya Sabır! çektiğimiz çok olay olur hayatımızda. Sevdiğinin yolunu gözleyen aşıklar, hastanede yatan hastalar sabretmek zorundadır. Sabır, insanın her türlü zorluğa tahammül etmesi ve musibetler karşısında isyan etmeden metanetle durmasıdır. Ayrıca, güçlüklere göğüs germe ve karşı koyma direncini sağlam tutmasıdır.

Sabır, olumlu bir davranıştır. Sabır, acele karar vermekten korur. Sabreden kişi olayları salim kafayla düşüneceği için harekete geçtiğinde iyi neticeler alır. Sabır, insan hayatının olmazsa olmazıdır. Aile içinde, sosyal hayatta her an her durumda sabretmemiz, sabırlı olmamız gerekir. Sabırlı insan geçinmesi kolay, uyumlu insandır. Çünkü, sabırlı insan fevri davranmaz. Öfkeyle hareket etmez. Dolayısıyla, sabırlı insan sevilir.

İSTANBUL'DA KAR YAĞIYORDU...

İstanbul'da iki gündür kar yağıyordu. Kahvaltı sofrasını pencere kenarındaki masaya hazırlamıştım. Çaydanlıkta demlenen çayın kokusu, kızarmış ekmek kokusuna karışmış, sabahın erken saati olduğu için evin içi serince ve dışarıda kar yağıyordu. Mis gibi demli çayla doldurduğum fincanları sofraya bırakırken gözüm bir an pencereden dışarıya gitti. Biraz evvel serpiştiren kar değişmiş lapa lapa yağıyordu. Kar taneleri iriydiler ama kuş tüyü gibi hafifçe uçuşarak ağır ağır hiç acele etmeden sessizce aşağıya iniyorlardı. 

Belki de güle oynaya düşüyorlardı. Ben sadece yağışın güzelliğine bakakaldım, büyülenmiş gibiydim. Kar taneleri o kadar yavaş düşüyorlardı ki; dışarı çıkıp, koşarsam onları yere düşmeden yakalayacağımı zannediyordum. Onlarsa yere düştüklerinde yok olacaklarını biliyorlarmış gibi bilhassa ağırlaşıp, salına salına, döne döne yere doğru düşerken hiç acele etmiyorlardı. Böyle ne kadar kaldım bilmiyorum. Daldığım rüyadan uyandığımda gökyüzünden düşen kar taneleri seyrekleşmeye başlamıştı.  

HASRET! Ebedi Bekleyiş...

Hasret çekmek insanoğlunun bu hayattaki en zor imtihanıdır. Hasret duygusu çoğu zaman özlem duygusuyla karıştırılır. Herhangi bir nedenle ayrı düştüğümüz vatanımızı, ailemizi veya yarimizi özlerken hasret çektiğimizi zannederiz. Sevdiğimiz veya alışmış olduğumuz hayattan, kişilerden ve hatta yer ve mekânlardan ayrı kaldığımız zaman hissettiklerimiz sadece özlemdir. 

Özlem, bir gün mutlaka sona erecek yani miadlı bir ayrılığın hüznüdür. Hasret duygusunun kapsadığı mana içerisinde özlem vardır ama özlem hasret değildir. Hasret duygusunda bir ebedilik vardır. Kavuşmanın mümkün olmadığı veya olamayacağı bir bekleyiştir.