KADINA BAKIŞ...Kadının Bakışı...

Bir arkadaşımla telefon sohbeti yapıyoruz. Daha doğrusu o anlatıyor, ben dinliyorum. Bir vesileyle iki kelam etmek için açtığım telefon uzadıkça uzadı. Tanımadığım bir arkadaşı ameliyat olmuş onu anlatıyor, ben de arada üzüldüğümü ah! vah! ederek ifade ediyorum. Gençlik günlerinden uzaklaştıkça sohbetlerimiz hastalık, ölüm haberleriyle karamsar, iç kapayıcı ve dertlendirici bir hale büründü. Nerede! o gençlik günleri, bir söyleyip bin güldüğümüz tasasız günler. Ne çabuk geçip, gittiler.

"Ben söyledim ameliyat sonrası bakım çok önemli, istirahatine dikkat et ama dinleyen kim." diye anlatan arkadaşım devam ediyor, "Ben ameliyatımın sonrasında çok dikkat etmiştim." Dinliyorum ama konu uzadıkça, bende yorgunluk alametleri başladı. Dikkatim dağıldı, aklım başka yerlere gidip, gidip geliyordu ki arkadaşımın bir sözü beni kendime getirdi. Vaktiyle geçirdiği ameliyat sonrasında taburcu olurken doktorunun tembihini anlatıyor. Beni o anlık dalgınlığımdan uyandıran da bu oldu. Doktor, "Kocanın kravatı yere düşerse almak için eğilme, ayağınla al" demiş.

NÖBETÇİ ECZANE'den İlaç Satınalmanın Adab-ı Muaşereti...

Eczaneler hastaneden sonra uğradığımız ikinci durağımızdır. Reçetedeki ilaçları tezgahın üzerine bir bir sıralarken devamlı müşterisi olduğumuz bir eczane ise yapacağımız ayaküstü ufak bir sohbet ile hastane ve doktor stresini üzerimizden atar ve yarı yarıya iyileşmiş olarak oradan ayrılırız. Hasta üzerindeki bu olumlu etkisine rağmen eczaneler diğer bir yönüyle de ticarethanedir. Diplomasını alıp eczanesini açan eczacının ilk kaygısının hastalara ne kadar faydalı olacağı değil de dükkanını iyi yere açıp, açmadığı olacaktır. Demek ki eczanelerin manevi yönü olduğu kadar bir de maddi boyutu vardır.

Ancak, öyle bir vakti-saati vardır ki; eczaneler sadece şifa dağıtan yerlerdir. Bu vakit-saat, bütün gece sabaha kadar açık -nöbetçi eczane- oldukları günler ve gecelerdir. Gecenin bir vakti ev kıyafetiyle sokağa fırlamış açık bir eczane bulmak için çırpınan ya çocuğu ya eşi ya da kalp hastası bir büyüğü için bilmediği adreslerdeki daha önce hiç gitmediği eczaneyi arayan ve bulduğunda da mutluluğu gözlerinden okunan insanların gözlerindeki o mutluluk ışığı nöbetçi eczaneye -eczacı ve kalfası- duyulan minnetin ifadesidir.